به مؤمنان قرار نخواهد داد . » و اگر گفته شود كه : سكونت و توطّن با وجود ولىّ شرع مطاع در آن اماكن امكان پذير است . در جواب بايد گفت كه : حاكم شرع وقتى حكومت و ولايتش از طرف شارع امضاء شده است كه خود نيز در بلاد كفر سكونت نگزيده باشد ، و بر فرض توطّن قبلى بايد به دار الإسلام مهاجرت نموده باشد ؛ و بنابراين هميشه مقرّ ولايت حاكم و والى شرع بايد در دار الإسلام بوده باشد . آيه 72 از سورهء 8 : أنفال به روشنى اين مطلب را بازگو كرده است : إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا ما لَكُمْ مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهاجِرُوا وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ . « حقّاً آن كسانى كه ايمان آورده‌اند و هجرت نموده‌اند و با مالهاى خود و جانهاى خود در راه خدا جهاد كرده‌اند ، و آن كسانى كه مؤمنين و مهاجرين و مجاهدين را مأوى و جا داده و يارى كرده‌اند ، بعضى از آنها ولىّ و سرپرست و صاحب اختيار بر بعض دگر خواهند بود . و امّا آن كسانى كه ايمان آورده‌اند و ليكن هجرت ننموده‌اند ، آنان هيچگونه ولايتى بر شما نخواهند داشت تا زمانى كه هجرت كنند . امّا اگر از